Pierwszy MiG

1. Wstęp

        W zgodzie z teorią włoskiego generała Giulio Douhet'a (1869-1930, w latach 1912-1915 dowodził pierwszą włoską jednostką lotniczą „Aeronautical Battalion") wojny XX wieku miały być rozstrzygane w drodze uderzeń z góry. W roli głównych bohaterów stawiał on szybkie bombowce, które poprzez sukcesywne niszczenie fabryk zbrojeniowych i innych ośrodków produkcji, szlaków komunikacyjnych, lotnisk, miast a przede wszystkim sił powietrznych, lądowych i morskich miały decydować o wyniku przyszłych konfliktów. Wiele państw w mniejszym lub większym stopniu przyjęło włoską doktrynę i rozpoczęło rozbudowywanie sił lotniczych. Szczególnie III Rzesza Niemiecka celowała w lotach wysokościowych, czego znanym efektem przed i w trakcie II Wojny Światowej były loty zwiadowcze jednostki pod nazwą „Komando Rowehl". Do końca lat '30 XX wieku Związek Radziecki nie posiadał ani jednego nowoczesnego samolotu, który mógłby równać się z niemieckim Messerschmittem Bf-109, brytyjskim Supermarine Spitfire'em czy Hawker Hurrican'em. Tym bardziej piloci spod czerwonej gwiazdy nie mogli nawet marzyć o próbie przechwycenia wysoko lecących samolotów zwiadowczych, które przecież w każdym momencie mogły zostać zastąpione bombowcami.

        Stalin i spółka postanowili położyć kres tej „ciemnej erze" sowieckiego lotnictwa i nakazali zaprojektowanie nowoczesnych myśliwców do walki na każdej wysokości. W tej drodze powstały: projekt Jakowlewa, znany jako Jak-1 i dalsze jego rozwinięcia, ŁaGG'a z biura Ławoczkina, Gudkowa i Gorbunowa oraz MiG, którego zaprojektował Polikarpow (twórca m.in. I-16 Rata i Polikarpowa Po-2), ale z powodów niedomagań, na które cierpiał cały ZSRR dokończyło biuro Mikojana i Guriewicza. O ile dwie pierwsze konstrukcje przeznaczono do działań na małych i średnich wysokościach o tyle MiG'a dedykowano od samego początku do roli myśliwca przechwytującego dużego pułapu.

        W chwili otwarcia Frontu Wschodniego (22 czerwca 1941 roku) MiG-3 był najszybszym bojowym samolotem na świecie. Nie do końca mogę się zgodzić z powtarzanymi w czambuł opiniami, że to nielot, że był do niczego itd. Oczywistym jest, że budowany w ogromnym pośpiechu samolot, zdolny rozwinąć ponad 630 km/h to nie jakiś długopis firmy BIC; do tego budowano go w „kraju" wielu krajów. Nie chcę, żeby ktoś pomyślał, że wychwalam radzieckie „cuda" techniki, niemniej jednak jestem zdania, że na wszystko należy spoglądać z jak najszerszej perspektywy, biorąc pod uwagę wszystkie faktyczne okoliczności, które decydują, że coś (również tytułowy MiG) jest takie a nie inne.

Konstruktorzy Mikojan i Guriewicz

        W artykule tym postaram się przybliżyć sylwetkę radzieckiego myśliwca, który złą sławę „zdobył" nie tylko w wyniku fatalnej jakości produkcji, materiałów konstrukcyjnych, złego wyszkolenia pilotów (są przecież wyjątki – sławny Aleksander Pokryszkin wiele ze swych zwycięstw odniósł właśnie walcząc MiG'iem!), rozpoczętej wojny z III Rzeszą, pośpiechu i chorego systemu ale również przez to, że praktycznie nie dano mu szans na wykazanie swej wysokościowej przewagi. W odróżnieniu od innych samolotów w innych państwach MiG'a nie modernizowano tak skutecznie jak powinno to wyglądać. Bardzo ważnym powodem, dla którego MiG nie pokazał się z dobrej strony był fakt, że walki do jakich był zaprojektowany, praktycznie nie miały miejsca. Pojedyncze loty na bardzo dużej wysokości, ponad 7.000 – 8.000 metrów to nie regularna wojna. Charakter walk powietrznych na Froncie Wschodnim był taki, że pojedynki toczono na wysokości do 3.500 metrów, a MiG niestety nie miał co robić tak nisko nad ziemią. Z definicji nie mógł być uznanym za dobry samolot.

        Przechodząc z wolna do meritum, chciałbym podkreślić, że ja też uważałem myśliwiec ten za niewart zachodu. Wynikało to z niewiedzy co on może, co powinien a czego nie. Mam nadzieję, że po przeczytaniu tego tekstu nie jeden z Was zasiądzie za sterami radzieckiego myśliwca przechwytującego i odpowiednio dla niego prowadząc go, pokaże nie raz, że co najmniej na przełomie lat 1941-1942, żaden niemiecki samolot nie może liczyć na bezkarność naruszając radziecką strefę powietrzną na dużych wysokościach!

Tak wygląda silnik Mikulin AM-35