Freccia z oznaczeniami hiszpańskimi - widać zamknięty, w pełni przeszklony kokpit pierwszych wyprodukowanych maszyn.

Piękna fotografia Freccii w locie. Widoczny na drugim planie Bf 110 miał zagrzewać do walki odważnych włoskich lotników;)

G.50 w barwach Chorwacji.

W Il-2 Sturmovik 1946 Fiat G.50 Freccia posiada następujące wartości podstawowych danych taktyczno-technicznych:

• masa startowa 2386 kg

• maksymalna prędkość nurkowania            - 720 km/h

• najlepszy czas zakrętu w płaszczyźnie poziomej na wysokości 1000 m – niecałe 19 s., przy prędkości 266 km/h

• najlepsze wznoszenie 13,2 m/s przy prędkości 194 km/h

• uzbrojenie 2 karabiny maszynowe BREDA-SAFAT kalibru 12,7 mm, z zapasem amunicji 300 pocisków na kaem (28 s. ciągłego ognia – mniej niż CR.42 i MC.200).

Tą karykaturę MC.200 doskonale można odnieść też do naszego Fiacika.

        Pomimo tego, że z kokpitu nic nie zobaczymy to jednak kołowanie naszą Strzałą jest łatwe i przyjemne. Szeroko rozstawione koła zapewniają doskonałą stateczność. Silnik nawet na pełnym gazie nie powoduje silnego znoszenia samolotu, a niewielkie powstające odchylenia kontrujemy delikatnym odchyleniem steru kierunku. Maszyna szybko się rozpędza i przy wypuszczonych do startu klapach odrywać można od pasa już przy 160 km/h. Przy lądowaniu używamy w pełni wychylonych klap i możemy wspomagać się trymowaniem. Jeszcze przed fazą przyziemienia powinniśmy utrzymywać prędkość nieco większą niż 150km/h, poniżej jej maszyna staje się niesterowana.

Jako, że walka powietrzna jest uznawana za niebezpieczną, włoscy aviatore po wylądowaniu z dala od frontu, udają się na wypoczynek. Składane fotele i kosze piknikowe wyciągnęli ze specjalnych schowków w skrzydłach (w miejscu, gdzie przewidziane były dodatkowe - zbędne oczywiście - karabiny maszynowe).

        Freccią lata się bardzo przyjemnie i uważać należy jedynie na gasnący przy ujemnych przeciążeniach silnik z gaźnikiem grawitacyjnym. Maszyna jest stabilna w locie, nie wykazuje chęci silnego uciekania w którąkolwiek ze stron, a wszelkie drobne odchylenia kierunku lotu skorygujemy z łatwością trymerami. Aby utrzymywać w locie poziomym maksymalną prędkość należy zmniejszyć skok śmigła do poziomu 60-70%. W walce, przy wznoszeniu, starcie i lądowaniu skok śmigła najlepiej mieć ustawiony na 100% co powoduje, że samolot odpowiednio szybko reaguje na gaz kiedy potrzeba.

      Do słabszych stron G.50 należy skuteczność w boju szczególnie w okresie używania go przez Finów. Freccia swoje czasy świetności przeżywała podczas wojny w Hiszpanii i na Bałkanach. W roku 1940-1941 jest potwornie deklasowana przez oponentów. Równać się może jeszcze ze starszymi konstrukcjami radzieckimi takimi jak I-15, I-15bis, I-153 i I-16, z francuskim Moranem, brytyjskim Hurricanem Mk I. Strzała jest prawdę mówiąc niewiele szybsza od lekkich i średnich bombowców – od SB-2M może o 20km/h, a Blenheim Mk I dorównuje jej maksymalną prędkością. Do tego stosunkowo słabe uzbrojenie wyklucza G.50 z roli pogromcy bombowców. Samolot nie należy też do najbardziej wytrzymałych – pojedyncze trafienia mogą wyeliminować silnik lub poturbować pilota. Odporność to jego zdecydowanie słaba strona, nawet w wyniku ostrzału z karabinów maszynowych ubytki w poszyciu płata powodują duże trudności z pilotowaniem. Ten samolot, a po otrzymanej serii z karabinów - nielot (mimo pobożnych modlitw włoskich pilotów) nie może tu się równać z Saettą.

       W przypadku ataku na przeciwnika należy bardzo starannie celować a porady zawarte przez Mlada w artykule o MC.200 tak samo sprawdzają się w przypadku tego Fiata. W razie ataku na bombowce musimy szczególnie starannie trzymać się jego martwych pól ostrzału, wystawienie się na serię to ogromne ryzyko. Wymusza to posiadanie szczególnie dobrej wiedzy na temat maszyn przeciwnika – ich słabych i mocnych stron, pól ostrzału oraz miejsc wrażliwych. Piloci Strzał muszą być cierpliwi z urodzenia – chodzi o to, że w przypadku starszych samolotów, jak Freccia właśnie, wypracowanie pozycji ogniowej wymaga często dużo więcej czasu, wykonania bardziej skomplikowanego planu podejścia i bycia bardzo ostrożnym, przewidującym. Z uwagi na dość słabe osiągi może się okazać, że szansa na atak zaistnieje tylko raz! Warto podkreślić, że Włoszka staje się nieprzyjemna w pilotażu na dużych wysokościach i jest prawie bez szans w starciu z myśliwcami wysokościowymi przeciwników (np. Mig-3).

I na koniec tradycyjny "łyczek".

     Fiat G.50 to nie maszyna na wojnę po 1940 roku. Szybsi a często zwrotniejsi i lepiej uzbrojeni przeciwnicy rozszarpią biedną Strzałę. Za to w zmaganiach specyficznego frontu fińskiego (Wojna Zimowa) czy w rozgrywkach symulujących wojnę domową w Hiszpanii sądzę, że Freccia sprawdzi się bardzo dobrze. A nawet jeśli nie w boju to w lotach dla samego relaksu i oderwania się od potężnej Beefki czy Foki, ta włoska maszyna potrafi dać sporo przyjemności i satysfakcji z podniebnych szaleństw.

316_Mlad

316_Basieks