Przyszedł czas na nieco moralizatorstwa z przykładami. W Sturmoviku mamy co prawda nieograniczoną liczbę samolotów, żyć itd., jednak zdrowe nawyki dbania o własne bezpieczeństwo również poza walką trzeba mieć. Inną sprawą jest latanie „frontowe” bądź na  serwerach, na których mamy ograniczoną liczbę „kiepskich zdarzeń” przypadających na wirtualnego pilota. Dbajmy o wirtualne tyłki bo to z jednej strony świadczy o jakimś tam profesjonalizmie w naszych rozgrywkach a drugiej nie denerwuje kolegów z zespołu, w którym się leci wykonać postawione zadanie – głupia strata osłabia siłę całego ugrupowania.

       Jak wiadomo śmierć w wyniku kontaktu z wrogim przeciwdziałaniem to tylko część strat wśród lotników. Bardzo dobrym przykładem jest historia 316 „Warszawskiego” Dywizjonu Myśliwskiego. Wypadki i straty przedstawiłem już kiedyś w formie tabeli. Wynika z niej, iż na 40 lotników tej jednostki, którzy ponieśli śmierć w czasie wojny, aż połowa to straty „niebojowe”. Pomijając wypadki spowodowane ciężkimi warunkami meteorologicznymi i przyczynami niewyjaśnionymi, wiele zdarzeń było wynikiem wybujałej fantazji, nieostrożności, zbytniej popędliwości, które prowadziły do błędów, kraks a często do śmierci lotników.

       Poniżej przytoczę szereg takich tragicznych w skutkach sytuacji. Podobne do nich zdarzają się również w Iłkowej rzeczywistości. Nie grożą niczym graczowi, no może poza wkurzeniem kolegów z dywizjonu… heh. Potraktujcie ten artykuł jako łyk historii a także uzasadnienie pewnych naszych  narzekań na graczy online o „nazbyt wybujałej fantazji”.

        28 sierpnia 1941 roku. Kolejny długotrwały, nudny a zarazem tak istotny patrol nad morzem w osłonie konwojów. Zadanie mało efektowne, odpowiedzialne, lecz okrutnie męczące fizycznie i psychicznie. Specyfika tego typu lotów powodowała, że piloci (nie tylko 316-tego) urozmaicali sobie czas wykonywaniem różnych ewolucji. Oczywiście było to kategorycznie zakazane przez wszelkie regulaminy oraz jakby nie patrzyć nierozsądne, choćby ze względu na warunki wojenne i możliwość napotkania wroga.

       Tego sierpniowego dnia porucznicy (Flying Officer – F/O) Gozdecki i Szalewicz urozmaicali sobie patrol wykonywaniem coraz to różnych ewolucji. Może i było w tym coś z popisów przed marynarzami obserwującymi ich z pokładów osłanianych okrętów a może tylko chęć zabicia monotonii patrolu. W pewnym momencie obaj piloci zaczęli ćwiczyć pozorowaną walkę. W którymś z udawanych ataków Gozdecki stromo zanurkował w stronę kolegi. Manewr ten okazał się zbyt brawurowy i pionowy jak na niewielką wysokość, na której poruszały się samoloty, a do tego Gozdecki swym Hurricane’em uderzył w ogon maszyny Szalewicza. Pierwszy z nich nie zdołał wyprowadzić samolotu po zderzeniu – z powodu niskiego pułapu i zapewne również uszkodzeń maszyny. F/O Szalewiczowi, którego Hurricane miał poważnie uszkodzone usterzenie ogonowe, z wielkim trudem udało się doprowadzić maszynę na lotnisko. Ciała Gozdeckiego nie odnaleziono, a symboliczny pogrzeb odbył się kilka godzin po tragedii. Cały dywizjon (12 maszyn) przeleciał na miejsce feralnego zdarzenia, by w akcie symbolicznego pogrzebu pożegnać kolegę i zrzucić  wieniec w morskie fale.

Prawa belka ogonowa P-38 po czołowym spotkaniu z Bf-109

       Po kilku miesiącach – w październiku 1941 w wypadku ginie Romuald Gadus, lubiany członek dywizjonu obdarzony nieprzeciętną fantazją. Właśnie ona stała się przyczyną zguby pilota. Brawurowy start z lotniska w Wolverhampton – Gadus w swym Hurricane’ie pędzi ile mocy w silniku, odrywa maszynę i efektownie wyrywa  świecą w górę. W chwilę później silnik jego maszyny przerwał pracę, prędkość spadła szybciej niż trwało przeczytanie tego zdania, a samolot wpadł w korkociąg. Nie mając żadnych szans na wyprowadzenie maszyny pilot zginął w szczątkach myśliwca. W tym przypadku pilota zawiódł jego samolot, lecz gdyby nie wykonywany popis istniała duża szansa na wykonanie bezpiecznego awaryjnego lądowania...

       W marcu 1943 dywizjon dotyka kolejna strata będąca efektem brawury w pozorowanej walce. Dwaj kaprale Antoni Plenkiewicz i Jerzy Gierczycki zderzyli się w czasie wykonywania lotu ćwiczebnego. Zawziętość, nieustępliwość i odwaga powinny iść w parze z rozsądkiem – szczególnie wtedy, gdy nie ma potrzeby szafować życiem – jak to pisał Bernard Buchwald w swojej książce.

       Podobne wypadki nie omijały innych dywizjonów. Wśród Lwowskich Puchaczy (307 Dywizjon Myśliwski Nocny) swojego czasu zginęły w wypadkach lotniczych tuż po sobie dwie załogi. Straty były bardzo dotkliwe, gdyż jednostka używała dwusilnikowych myśliwców Bristol Beaufighter liczących po dwie osoby załogi – pilota i obserwatora. W przypadku katastrofy dublowało to ofiary w stosunku do lżejszych myśliwców. Atmosfera przygnębienia w dywizjonie spowodowała, iż młody por. pil. Stefan Maksymowicz-Raczyński wraz ze swoim obserwatorem por. Jerzym Łazarowiczem postanowili poprawić nastrój kolegów z jednostki. Chcieli dokonać tego za pomocą pokazu „sztuczek” akrobacyjnych na Beaufighterze. Nie dość, że zamiar się nie udał to jeszcze zakończył się tragicznie. W czasie improwizowanego pokazu pilot wprowadził maszynę w ostrą pikę, gwałtownie wyciągnął nad ziemią, lecz zawadził skrzydłem o pobliskie drzewo, co oczywiście doprowadziło do rozbicia się myśliwca  na oczach obserwujących go kolegów. Tyle wyszło z poprawiania nastrojów… Jedynym pocieszeniem było cudowne ocalenie obserwatora. Samolot rozbił się na wale ziemnym i przełamał się na pół – przednia część po jednej stronie, ogon po drugiej. To ocaliło Łazarowicza, gdyż jego stanowisko w tyle kadłuba zostało odseparowane od silników, skrzydeł i kabiny pilota, wśród szczątków których w płomieniach na miejscu zginął Maksymowicz-Raczyński. Po wydobyciu ciężko rannego obserwatora z wraku samolotu lekarze nie dawali mu więcej jak kilka dni życia, jednak wysiłki personelu szpitala i silny organizm lotnika pozwoliły mu przeżyć pomimo krytycznych obrażeń. Dzięki temu na wspólnym pogrzebie pochowano tylko pięciu a nie sześciu lotników, będących ofiarami wypadków.

       Równie bolesne straty ponoszono w zadaniach bojowych przy, wydawałoby się, stosunkowo bezpiecznych zadaniach. 11 czerwca 1944 roku 316-ty wykonywał dalekie rozpoznanie walką. Z lotu nie wrócił jeden z pilotów – sierżant pilot Fusiara. Tak zaciekle atakował cel (a były nim nieprzyjacielskie transporty kolejowe), że błędnie ocenił wysokość i zszedł zbyt nisko w czasie ostrzeliwania parowozu. Przelatując zawadził skrzydłem o komin atakowanej lokomotywy. Jego Mustang zrobił wywrót, spadł na stojące w pobliżu wagony i eksplodował grzebiąc zapalczywego lotnika. Drugi nieco podobny przypadek miał miejsce już w 1945 roku. Atakowana przez dwa Mustangi cysterna kolejowa eksplodowała od pocisków półcalowych Browningów. Siła wybuchu rozniosła na strzępy przelatującą nad nią maszynę a drugą znajdującą się niedaleko ciężko uszkodziła.

       Przekładając wszystkie te przykłady na Iłkowe realia trzeba pamiętać, że ziemia zawsze dziwnym trafem wygrywa z naszym samolotem. Zawadzenie o drzewa, pojazdy, kominy czy objęcie skrzydłami latarni morskiej (zdarzyło się to z inicjatywy Mlada jednemu z jego przeciwników!) zwykle kończy się tzw. dzwonem, a tylko w nielicznych przypadkach  ciężkim uszkodzeniem maszyny, którą możemy kontynuować lot… Lepiej nie trafić i podejść ponownie niż „przysunąć w glebę”.

       Podobne wypadki w Il-2 Sturmovik 1946 (a pewnie i w innych symulatorach) zdarzają się bardzo często – unikajmy ich jednak – będziemy czuli, że dobrze latamy a i inni pomyślą to samo.

316_Basieks